××× shab zende dar ×××

گودال قتلگاه ....گل و بوی پیرهن در جستجوی یوسف زیبای بی کفن   پیداست آه ! منظری از ماه چاک چاک خورشید رنگ باخته وتکه ...تکه ...تن   افتاده است پیکر خورشید و می برد گرگی، عبا و پیرهن سرخ آن بدن   گفتند : رستخیز عظیمی ست کربلا نه .....رستخیز گوشه ای از نی نوای زن   تاریک می شود همه جا .... بی کس و غریب سخت است هم علی شدن و هم حسن شدن   ای ماه سرخ سر بزن از روی نیزه ها ای چاک چاک ماه ! کجایی حسین من !؟   قرآن بخوان که بشنوم آوای هفت بند ای آیه مقطعه با آن لب و دهن ! ******* قرآن بخوان که بشنوم آوای هفت بند ای آیه مقطعه با آن لب و دهن ! ******* افتاده عکس ماه در آب و زنی غریب در جستجوی یوسف زیبای بی کفن  

نجار پیری خود را برای بازنشسته شدن آماده می کرد.
یک روز او با صاحبکار خود موضوع را درمیان گذاشت.
پس از روزهای طولانی و کار کردن و زحمت کشیدن ، حالا او به استراحت نیاز داشت و برای پیدا کردن زمان این استراحت میخواست تا او را از کار بازنشسته کنند.
صاحب کار او بسیار ناراحت شد و سعی کرد او را منصرف کند ، اما نجار بر حرفش و تصمیمی که گرفته بود پافشاری کرد.
سرانجام صاحب کار درحالی که با تأسف با این درخواست موافقت میکرد ، از او خواست تا به عنوان آخرین کار ، ساخت خانه ای را به عهده بگیرد.
نجار در حالت رودربایستی ، پذیرفت درحالیکه دلش چندان به این کار راضی نبود.
پذیرفتن ساخت این خانه برخلاف میل باطنی او صورت گرفته بود.
برای همین به سرعت مواد اولیه نامرغوبی تهیه کرد و به سرعت و بی دقتی ، به ساختن خانه مشغول شد و به زودی و به خاطر رسیدن به استراحت ، کار را تمام کرد.
او صاحب کار را از اتمام کار باخبر کرد.
صاحب کار برای دریافت کلید این آخرین کار به آنجا آمد.
زمان تحویل کلید ، صاحب کار آن را به نجار بازگرداند و گفت: این خانه هدیه ایست از طرف من به تو به خاطر سالهای همکاری!
نجار ، یکه خورد و بسیار شرمنده شد.
در واقع اگر او میدانست که خودش قرار است در این خانه ساکن شود ، لوازم و مصالح بهتر و تمام مهارتی که در کار داشت را برای ساخت آن بکار می برد.
یعنی کار را به صورت دیگری پیش میبرد.

این داستان ماست.
ما زندگیمان را میسازیم. هر روز میگذرد.
گاهی ما کمترین توجهی به آنچه که میسازیم نداریم ، پس در اثر یک شوک و اتفاق غیرمترقبه میفهمیم که مجبوریم در همین ساخته ها زندگی کنیم.
اگر چنین تصوری داشته باشید ، تمام سعی خود را برای ایمن کردن شرایط زندگی خود میکنیم. فرصت ها از دست می روند و گاهی بازسازی آنچه ساخته ایم، ممکن نیست.
آری ، درست است .
شما نجار زندگی خود هستید و روزها، چکشی هستند که بر یک میخ از زندگی شما کوبیده میشود.
یک تخته در آن جای میگیرد و یک دیوار برپا میشود.

مراقب سلامتی خانه ای که برای زندگی خود می سازید باشید

 

یک روز صبح، چنگیزخان مغول و درباریانش برای شکار بیرون رفتند.

همراهانش تیرو کمانشان را برداشتند و چنگیزخان شاهین محبوبش را

روی ساعدش نشاند. شاهین از هر پیکانی دقیق تر و بهتر بود،

چرا که می توانست در آسمان بالا برود و آنچه را ببیند که انسان نمی دید.

 

اما با وجود تمام شور و هیجان گروه، شکاری نکردند.

چنگیزخان مایوس به اردو برگشت، اما برای آنکه ناکامی اش باعث تضعیف

روحیه ی همراهانش نشود، از گروه جدا شد و تصمیم گرفت تنها قدم بزند.

بیشتر از حد در جنگل مانده بودند و نزدیک بود خان از خستگی و تشنگی از پا در بیاید.

گرمای تابستان تمام جویبارها را خشکانده بود و آبی پیدا نمی کرد،

تا اینکه ? معجزه! ? رگه ی آبی دید که از روی سنگی جلویش جاری بود.

خان شاهین را از روی بازویش بر زمین گذاشت و جام نقره ی کوچکش را

که همیشه همراهش بود، برداشت. پرشدن جام مدت زیادی طول کشید،

اما وقتی می خواست آن را به لبش نزدیک کند،

شاهین بال زد و جام را از دست او بیرون انداخت.
چنگیز خان خشمگین شد، اما شاهین حیوان محبوبش بود، شاید او هم تشنه اش بود. جام را برداشت، خاک را از آن زدود و دوباره پرش کرد. اما جام تا نیمه پر نشده بود که شاهین دوباره آن را پرت کرد و آبش را بیرون ریخت.
چنگیزخان حیوانش را دوست داشت، اما می دانست نباید بگذارد کسی به هیچ شکلی به او بی احترامی کند، چرا که اگر کسی از دور این صحنه را می دید، بعد به سربازانش می گفت که فاتح کبیر نمی تواند یک پرنده ی ساده را مهار کند.
این بار شمشیر از غلاف بیرون کشید، جام را برداشت و شروع کرد به پر کردن آن. یک چشمش را به آب دوخته بود و دیگری را به شاهین. همین که جام پر شد و می خواست آن را بنوشد، شاهین دوباره بال زد و به طرف او حمله آورد. چنگیزخان با یک ضربه ی دقیق سینه ی شاهین را شکافت.
جریان آب خشک شده بود. چنگیزخان که مصمم بود به هر شکلی آب را بنوشد، از صخره بالا رفت تا سرچشمه را پیدا کند. اما در کمال تعجب متوجه شد که آن بالا برکه ی آب کوچکی است و وسط آن، یکی از سمی ترین مارهای منطقه مرده است. اگر از آب خورده بود، دیگر در میان زندگان نبود.
خان شاهین مرده اش را در آغوش گرفت و به اردوگاه برگشت.

دستور داد مجسمه ی زرینی از این پرنده بسازند و روی یکی از بال هایش حک کنند:

یک دوست، حتی وقتی کاری می کند که دوست ندارید، هنوز دوست شماست.

و بر بال دیگرش نوشتند:

هر عمل از روی خشم، محکوم به شکست است.

ابوریحان بیرونی در خانه یکی از بزرگان نیشابور میهمان بود از هشتی ورودی خانه ، صدای او را می شنید که در حال نصیحت و اندرز است .

مردی به دوست ابوریحان می گفت هر روز نقشی بر دکان خود افزون کنم و گلدانی خوشبوتر از پیش در پیشگاهش بگذارم بلکه عشقم از آن گذرد و به زندگیم باز آید . و دوست ابوریحان او را نصیحت کرده که عمر کوتاست و عقل تعلل را درست نمی داند آن زن اگر تو را می خواست حتما پس از سالها باز می گشت پس یقین دان دل در گروی مردی دیگر دارد و تو باید به فکر آینده خویش باشی .
سه روز بعد ابوریحان داشت از دوستش خداحافظی می کرد که خبر آوردند همان کسی که نصیحتش نمودید بر بستر مرگ فتاده و سه روز است هیچ نخورده .
میزبان ابوریحان قصد لباس کرد برای دیدار آن مرد ، ابوریحان دستش را گرفت و گفت نفسی که سردی را بر گرمای امید می دمد مرگ را به بالینش فرستاده . میزبان سر خم نمود . ابوریحان بدیدار آن مرد رفته و چنان گرمای امیدی به او بخشید که آن مرد دوباره آب نوشید . ارد بزرگ اندیشمند برجسته می گوید : هیچگاه امید کسی را نا امید نکن، شاید امید تنها دارایی او باشد .
می گویند : چند روز دیگر هم ابوریحان در نیشابور بماند و روزی که آن شهر را ترک می کرد آن مرد با همسر بازگشته خویش او را اشک ریزان بدرقه می کردند .

همه میدونیم که 100% Persian Gulf!!!!!!!!!

خانم ها و آقایون...

 توجه... توجه...

اگه خلیج همیشه فارس ایرانو دوست دارین

برای حمایت از اسم خلیج همیشه فارس در اینترنت رو سایت زیر کلیک کنید و سپس رای دهید

 http://www.persianorarabiangulf.com/

 حتما کلیک کنید...

من که می دانم شبی عمرم به پایان می رسد...

نوبت خاموشی من سهل و آسان می رسد...

من که می دانم که تا سرگرم بزم و مستی ام...

مرگ ویرانگر چه بی رحم و شتابان می رسد...

پس چرا عاشق نباشم؟!!!...

  من که می دانم به دنیا اعتباری نیست. نیست...

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست. نیست...

من که می دانم اجل نا خواسته و بیدادگر...

سر زده می آید و راه فراری نیست. نیست...

پس چرا عاشق نباشم؟!!!...

نفس های آخر یک بیمار در انتظار قلبی کوچک با آرزوهای بزرگ...

 .

 .

اينک خسته تر از پروانه ، سالهاست گرد روياهاي سرخ باغچه خويش پر مي زنم و هنوز غربت تلخ هميشه را مزه مزه مي کنم . من خسته ام و حاجتي به تائيد هيچ پروانه اي نيست ، کافي است دکمه پيراهن پريروزم را باز کني تا پاره پاره هاي عريان عصر هزار پروانه را به سوگ بنشيني.

خسته ام و به انتظار فردایی که شاید هرگز نباشد و نیاید نشسته ام .

غمگین و تنها ...

از غم نفس هایی که به شماره افتاده است و چهرهء مادری که خسته است ... و کودک اش را می بیند که هر چند دیگر کوچک نیست اما ناتوان تر از دیروز های دور در گوشه ای افتاده است و نفس های آخر را می کشد.

و  آیا به راستی تو با خود می اندیشی کسی پیدا می شود که مرهم دردهای من باشد؟

که خدا را بداند و درد را بشناسد؟

که رفتنی ست و خواهان ماندن است؟

.

به نظرتون اون الان انتظار چه چیزی رو میکشه؟!؟!؟!؟!؟!؟!

بیا دیگه!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

                               گلچيني از سخنانی ارزنده و آموزنده از استاد دکتر علی شریعتی

           گلچين موضوعي سخنان بينظير دكتر علي شريعتي در مورد مسئلي مانند: انسان - زن - خواستن و ...

ادامه مطلب

اگربی پناه شدی.اگردلت گرفت

وشکست.اگرتنهاماندی.اگراشک هایت

سرازیرشد

و اگر......

آن وقت است که خداعاشقت

شده .اگر دستت را نگرفت و باز هم

احساس تنهایی کردی آن لحظه است که داری

به خوشبختی نزدیک می شوی .ولی

حیف که خودت خبر نداری

خدابه تو

نزدیک است

نزدیکتراز رگ گردن به تو...

 

    

کوچیک تر که بودم فکرمیکردم بارون اشک

خداست!!!!!!!!!!!!!!ولی مگه خدا هم گریه میکنه؟

چرا باید دل خدا بگیره؟دوست داشتم زیر بارون قدم

بزنم تا بوی خدا رو حس کنم،اشک خدارو تو یه

کاسه جمع کنم تا هروقت دلم گرفت کمی بنوشم

تا پاک و آسمانی شوم.آسمان که خاکستری

میشد دل منم ابری می شد حس میکردم که آدما

دل خدارو شکستند و یا از یاد خدا غافل شدند.

همه میگفتند:"باران رحمت خداست"ولی حس

کودکانه من می گفت:.........خدا دلش گرفته و

از دست آدم بدا داره گریه میکنه!!


ای خدا جون یعنی زمانی که بارون میباره دل تو هم از دست ما آدمای بد گرفته و گریه میکنی؟

پس اگر تو هم دلت میگیره وگریه میکنی؟پس ما کجا بریم ودرودلمونو با کی در میون بذاریم ؟ 

       

 

 

 

روز قسمت بود.خدا هستي را قسمت ميکرد.

خدا گفت: چيزي از من بخواهيد هر چه باشد.شما را خواهم داد .

سهمتان را از هستي طلب کنيد زيرا خدا بخشنده است.

و هر که آمد چيزي خواست.

يکي بالي براي پريدن و ديگري پايي براي دويدن.

يکي جثه اي بزرگ خواست و آن يکي چشماني تيز.

يکي دريا را انتخاب کرد و يکي آسمان را.

در اين ميان کرمي کوچک جلو آمد وبه خدا گفت:

خدايا من چيز زيادي از اين هستي نمي خواهم.

نه چشماني تيز ونه جثه اي بزرگ نه بال و نه پايي ونه آسمان ونه دريا .....

تنها کمي از خودت.تنها کمي از خودت به من بده و خدا کمي نور به او داد.

نام او کرم شب تاب شد.خدا گفت:

آن که نوري با خود دارد بزرگ است.حتي اگر به قدر ذره اي باشد.

تو حالا همان خورشيدي که گاهي زير برگ کوچکي پنهان مي شوي!

و رو به ديگران گفت:

کاش مي دانستيد که اين کرم کوچک بهترين را خواست.

زيرا که از خدا جز خدا نبايد خواست.

 

   

 

من اگر اشک به دادم نرسد مي شکنم

اگر از ياد تو يادي نکنم مي شکنم

بر لب کلبه ي محصور وجود

         من اگر در اين خلوت خاموش سکوت

    اگر از ياد تو يادي نکنم، مي شکنم

اگر از هجر تو آهي نکشم تک و تنها،

                   به خدا مي شکنم،

                                مي شکنم...

 

 

شادمانه جستجو کن...

 

 مردی برای مشاوره نزد دانشمندی رفت. به او گفت عاجزانه دنبال کار می گردم و پیدا نمی کنم یا اگر دست به کاری میزنم موفقیت آمیز نیست.

برین تو ادامه مطلب...

ادامه مطلب

مثل مداد باش...!

 

 

پسرک از پدر بزرگش پرسید :- پدر بزرگ درباره چه می نویسی؟پدربزرگ پاسخ داد :درباره تو پسرم،

...

بقیه داستان در ادامه مطلب ...

 

ادامه مطلب

امام علی:

اگر از آنچه گذشته است عبرت بگیری،آنچه باقی مانده است را در نگاه خواهی داشت.

شرح:اگر انسانها از خطاهای گذشته عبرت بگیرند نیاز به تجربه دوباره تاریخ ندارند.

لبخند زيباي خدا ( حکایت)

 

 

زني با لباسهاي کهنه و مندرس و نگاهي مغموم وارد خواروبار فروشي محله شد كه نسبتا شلوغ بود و با فروتني از صاحب مغازه خواست ...

برای خوندن حکایت برین تو ادامه مطلب...

 

ادامه مطلب

 

 روزی مردی ثروتمند در اتومبيل جديد و گران قيمت خود با سرعت فراوان از خيابان كم رفت و آمدی می گذشت... ادامه مطلب...

ادامه مطلب

 

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت ، سرها در گریبان است.
كسی سربرنیارد كرد پاسخ گفتن ودیداریاران را.
نگه جز پیش پا را دید نتواند،
كه ره تاریك ولغزان است.
وگر دست محبت سوی كس یازی،
به اكراه آورد دست از بغل بیرون؛
كه سرما سخت سوزان است.
نفس كز گرمگاه سینه می آید برون،ابری شود تاریك.
چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.
نفس كاینست، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیك؟
مسیحای جوانمرد من ای پیر پیرهن چركین!
هوا بس ناجوانمردانه سرد است....آی.....
دمت گرم وسرت خوش باد!
سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!
منم من میهمان هر شبت، لولی وَش مغموم.
منم من سنگ تیپا خورده ی رنجور.
منم دشنام پست آفرینش، نغمه ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بی رنگ بی رنگم.
بیا بگشای در، بگشای دلتنگم.
حریفا! میزبانا! میهمان سال وماهت پشت در چون موج میلرزد.
تگرگی نیست، مرگی نیست.
صدایی گر شنیدی، صحبت سرما ودندان ست.
من امشب آمدستم وام بگذارم.
حسابت را كنار جام بگذارم.
چه می گویی كه بیگه شد، سحرشد، بامداد آمد؟
فریبت می دهد، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست.
حریفا! گوش سرما برده است این، یادگار سیلی سرد زمستان ست.
و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده،
به تابوتِ ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود،پنهان ست.
حریفا! رو چراغ باده را بیفروز، شب با روز یكسان است.
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.
هوا دلگیر، درها بسته، سرها درگریبان، دستها پنهان؛
نفسها ابر، دلها خسته وغمگین،
درختان اسكلتهای بلور آجین،
زمین دلمرده، سقف آسمان كوتاه،
غبار آلوده مهر وماه،
زمستان ست.

"مهدی اخوان ثالث"

 

 

 

آمده ام که سر نهم عشق تو را به سر برم
ور تو بگوییم که نی ، نی شکنم شکر برم

آمده ام چو عقل و جان کز همه دیده ها نهان
تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم

گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد ، من ز میان کمر برم

آنکه ز زخم تیر او کوه شکاف می کند
پیش گشاد تیر او ، وای اگر سپر برم

در هوس خیال او همچو خیال گشته ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم

اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم

مولانا

 

 

«شراب شعر چشمان تو»

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد!

همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست،

وجودم از تمنای تو سرشار است،

زمان – در بستر شب- خواب و بیدار است،

هوا آرام، شب خاموش، راه آسمان ها باز...

خیالم چون کبوتر های وحشی می کند پرواز...

 

 

اگه بقیشو میخوای برو تو ادامه مطلب...

"از فریدون مشیریه"

ادامه مطلب

عکس : شجاعت دیدنی یک دختـــــــــر

 

 

جالبه هاااااا.....

 

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند، دلش تر شد و رفت

چه تفاوت که چه خورده است، غم دل یا  سم

آنقدر غرق جنون بود که پرپر شد و رفت

روز میلاد، همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

دختری ساده که یک روز کبوتر شد و رفت...

روزی، پس از آنکه بر نیروی بادها، امواج، جزر و مد دریا و

جاذبه مسلط شدیم؛ نیروی عشق را متوجه خداوند خواهیم کرد.

 آن گاه برای دومین بار در تاریخ جهان، انسان آتش را کشف

خواهد کرد!  

                                          «تیلارد دوشاردن»

پرنیان سرد

 

بنشین، مرو، چه غم که شب از نیمه رفته ست؟

بگذار تا سپیده بخندد به روی ما

بنشین، ببین که دختر خورشید – صبحگاه –

حسرت می خورد ز روشنی آرزوی ما!       ......

 فریدون مشیری

 

بقیه اش توی ادامه ی مطلب...

 

ادامه مطلب